1188 kilometer buiten mijn comfortzone

Voordat ik je meeneem buiten mijn comfortzone, moet je eerst iets van me weten. Ik ben alles behalve avontuurlijk, het liefst blijf ik veilig in Nederland, waar mensen ‘mijn’ taal spreken, waar ik boerenkool kan eten. Begrijp me niet verkeerd: de wereld is prachtig, maar ik vind het (zacht gezegd) doodeng om buiten mijn comfortzone te wandelen. Toch deed ik het en het was één van de mooiste dingen die ik heb gedaan. 

Met mijn grijze handbagage koffer sta ik te wachten op de bus. Mijn vriend Mark heeft me naar het station gebracht en na een tragisch Romeo en Julia afscheid sta ik hier. Mijn lieve klasgenoten komen bij me staan en merken direct mijn spanning op. Ik leg uit hoe spannend ik reizen vind, de douane, het vliegen, het op tijd komen, de regeltjes… alles!!! Het zweet breekt me alweer uit wanneer ik het vertel. Ondanks de grote glimlach die ik opzet verraadt mijn kloppende hart hoe spannend ik het vind. Maar, mijn klasgenoten zouden mijn klasgenoten niet zijn als ze me niet zouden geruststellen (iets waar ik ze nog steeds dankbaar voor ben!).  De bus komt aan en we stappen in. De reis begint. We gaan naar Schiphol.

IMG_7145

De indrukwekkende letters van Schiphol staan op m’n netvlies. Gehaast rol ik mijn grijze trolley achter me aan, om maar niet de rest van de groep te verliezen. In mijn hoofd heb ik al honderd scenario’s uitgestippeld over dat ik in een verkeerd vliegtuig stap, dat ik verdwaal op Schiphol, dat ik de douane niet door mag… en waarom? Simpelweg omdat het buiten de comfortzone is. Maar – natuurlijk – gaat alles goed en ik kom springlevend alle controles door. We zitten in het vliegtuig. Ik heb het geluk dat ik bij het raam mag zitten. Gefascineerd kijk ik naar buiten en wanneer ik de motor keihard hoor loeien, weet ik dat we afscheid nemen van de grond. Ik kan de gelukskriebels niet ontkennen en ik zie Amsterdam steeds kleiner worden. Daar gaan we dan. Op naar Bratislava, 1188 kilometer buiten mijn comfortzone. Na zo’n anderhalf uur is het vliegtuig veilig geland en vol verwondering kijk ik naar de strakblauwe lucht van Wenen, vanaf hier gaan we verder met de bus naar Bratislava.

IMG_8149

Wauw. Wat is Bratislava een prachtige stad. En wat zijn we met een ontzettend leuke groep mensen! Het weer is prachtig. Ik heb me voorbereid op deze reis door het complete thermokleding schap bij de Action leeg te kopen om maar niet te verkleumen. Maar ondanks dat het 10 graden onder de nul was, was het allesbehalve koud. Het frisse winterweer voelde zelfs lekker!

Bratislava kent een prachtig kasteel. Natuurlijk moet je er wel moeite voor doen om deze te kunnen bezichtigen. Ongeschreven regel: moeite doen = goed. Glibberige traptreden waar een laagje ijs overheen ligt. Als een soort yeti buffel ik mezelf omhoog, totaal buiten adem. Ja, lieve mensen het was een behoorlijke klim. Maar hey, calorieën verbranden kan ook in het buitenland. Optimisme, alles. En het uitzicht… Betoverend! Nu ben ik vrij snel onder de indruk van iets, maar de skyline van Bratislava is werkelijk waar adembenemend. Ja, of dat lag aan dat ik buiten adem was vanwege het traplopen, kan ook.

IMG_0434

Het kasteel was prachtig. In mijn hoofd ga ik even terug in de tijd en probeer ik me voor te stellen dat hier dus daadwerkelijk belangrijke mensen hebben gewoond. Wie? Geen idee, maar ze waren vast belangrijk! Ik kijk naar rechts en geniet van het uitzicht. Ik kom ogen en oren tekort. Ik wil alles tegelijk kunnen zien! Dus in principe keek ik van links naar rechts en weer terug. Het moet er vast heel gezellig uit hebben gezien. Op een gegeven moment komt er een enorme groep Japanners bij ons staan. Allemaal – niemand uitgezonderd – met een fototoestel in de aanslag. Ik moet erom lachen, totdat ik besef dat ik precies hetzelfde doe, haha. Heerlijk, dat stuk zelfkennis wat je opdoet in een ander land.

De rest van de week doen we prachtige dingen: we bezoeken een klassiek concert – iets waar ik nóóit uit mezelf naartoe zou gaan – en we bezoeken musea voor moderne kunst. Ik heb de Donau van dichtbij mogen zien, ik heb nieuwe mensen mogen leren kennen. We hebben bedrijven bezocht, een project mogen uitvoeren. Ik heb tranen gelachen, ik heb genoten van de lieve en leuke mensen om me heen. Het was prachtig. Nu zit ik weer thuis, blij om iedereen de verhalen te kunnen vertellen. Of het spannend was? Jazeker. Of ik het nog eens zou doen? Absoluut!

De comfortzone is een mooie plek, maar ik geloof dat het daarbuiten nog veel mooier is.

10 manieren om je leven nu te verbeteren
photo

John Strelecky geeft je gratis tips om het leven van je dromen te leiden!

DOWNLOAD HET GRATIS E-BOOK
X
X
X