OPGELET: Uw planning loopt compleet anders!

Wanneer alles in het honderd loopt, niets meer volgens de planning gaat en je compleet in de stress schiet, is dat juist het moment van loslaten. En dat heb ik geweten.

Daar sta ik dan. Zaterdagmiddag kwart over twaalf bij de bushalte. Mijn vriend heeft de auto nodig, dus ga ik (weer als vanouds) met de bus naar Joure. Ik heb er zin in, want vandaag gaan we naar de Carrièrebeurs in Amsterdam. Het kon twee jaar lang niet, dus hoe leuk is het dat we weer mogen!

Voor de zekerheid (lees: onderbuikgevoel) check ik nog een keer de bustijden. Een schok gaat door m’n lijf. De bus is net een kwartiertje weg en de volgende gaat pas over driekwartier. Maar… dat kán helemaal niet! Ik had gisteren toch goed gekeken?! Waarschijnlijk stond het filter nog op ‘vrijdag’, want immers: de weekenddiensten zijn niet zo flexibel als de weekdiensten. Met een knoop in m’n maag bel ik Sijbe en hakkel ik dat ik het verkeerde scherm ervoor had en ik nooit meer op tijd in Joure kan zijn. “Geen probleem, we halen je op!” is meteen het antwoord. Er ontsnapt een opgeluchte zucht, ik fiets weer naar huis waar ze me niet veel later oppikken.

In de auto is het gezellig, we kletsen bij, maken grapjes over wat er allemaal mis zou kunnen gaan en ouwehoeren en lachen. Totdat we stilstaan. Midden op de Afsluitdijk. Links water, rechts een dijk. Er is nog niks aan de hand. Volgens de routebeschrijving zouden we een half uur voor onze workshop begint, aankomen. Maar hoe langer we stilstaan, hoe meer ik zie dat de teller van ‘tijd van aankomst’ oploopt. Ik begin zenuwachtig te worden en moet – HOE KAN HET OOK ANDERS – mega nodig plassen. Maar nogmaals: links veel water, rechts een dijk. Geen wc. Of berm. Of spontaan potje wat we mee hebben genomen. Wel weer 12 rollen wc-papier voor de workshop, maar die helpen me nu niet. Ik probeer er niet aan te denken.

“Hebben we de pennen wel meegenomen?” merkt Baukje ineens op. Ik doe een schietgebedje dat Sijbe nu volmondig ja zegt, maar het blijft stil achter het stuur. Een workshop zonder pennen. Ik wind mezelf op. Ik app zo snel mogelijk onze coaches waarvan ik weet dat die bij de workshop assisteren, in de hoop dat zij pennen kunnen regelen.

“Oh, maar die kun je toch halen bij Hoog Catharijne?” appt één van de coaches me terug. Ik moet lachen om zijn grap. “Haha, nee joh, we zitten niet in Utrecht, we zitten in Amsterdam!”
“Echt?” is zijn antwoord en direct belt hij me. Mijn hoofd maakt overuren: Dat óók nog! Ik geef ‘m instructies en hij verandert zijn route.

Inmiddels rijden we weer. Ik zie ineens kleine schattige huisjes, veel groen en volle velden met tulpen. Het is een prachtig gezicht en even vergeet ik dat ik zo nodig moest plassen, totdat ik het bord “Welkom in Waterland” zie. Waterland? Waar zitten we eigenlijk?
“Ja”, zegt Sijbe, “volgens mij heb ik een afslag gemist.”
We rijden verder en komen van de ene omleiding in de andere. We konden bijna monopoly spelen met het aantal gele borden.

Mijn oog valt op de tijd van aankomst. Om half vier begint onze workshop en onze aankomsttijd is twintig voor vier. Oké, tijd voor actie. De coaches zijn inmiddels al op locatie. Fantastisch. Dat betekent dat zij kunnen improviseren.
Pling! Een appje van één van de coaches. “Je moet P2 hebben, die zit het dichtst bij!” Super. Dan gaan we daar parkeren.

We scheuren de parkeergarage in waar we worden tegengehouden door een man in een fluoriserend geel jasje. Streng houdt hij zijn hand omhoog.
“Wacht maar, ik leg het uit”, mompelt Baukje en doet het raampje open. “Ik heb om half 4 een workshop, ik ben spreker en móet nu door!”

De man begrijpt het meteen en laat ons erdoor. We zetten de auto in het vak, Baukje gaat snel naar de zaal en Sijbe en ik pakken alle spullen. Wiebelend met een rol wc-papier, boeken, oefeningen en een volle blaas gaan we naar boven. Eerst die spullen in de zaal zien te krijgen, daarna maar plassen.

En dan komt een van onze coaches ons tegemoet lopen in de lange gang. “Kom maar mee, ik weet waar jullie moeten zijn. Ik heb alle pennen geregeld, alles is goed gegaan, iedereen zit in de zaal en Baukje is begonnen.”

Stiekem doen we de deur open en Baukje geeft de workshop alsof ze nooit te laat is gekomen. Iedereen luistert aandachtig en maakt aantekeningen. Stomverbaasd kijk ik naar het tafereel. Stilletjes pak ik alle oefeningen uit de tas en dan is eindelijk het moment daar gekomen. Ik loop naar de gang en trek een sprintje naar de wc. Tijd om de spanning los te laten.

Even later kom ik weer in de zaal waar iedereen aandachtig luistert naar de verhalen over Big Five for Life, John Strelecky en hoe je je passie in je werk kunt vinden. Wauw. Het moment geeft me kippenvel.

En op dat moment weet ik: hoeveel omleidingen je ook tegenkomt in je leven: het is altijd ergens goed voor. Soms moet je leren om mee te bewegen in de flow en niet te strak in je eigen planning te blijven hangen. Immers: anders was deze blog nooit geschreven 😉

We hebben uiteindelijk een heerlijke dag gehad in Amsterdam, we hebben ontzettend genoten en mooie gesprekken gehad met de deelnemers. En zoals we bij Big Five for Life zeggen: deze dag heeft een plekje gekregen in het museum.

10 manieren om je leven nu te verbeteren
photo

John Strelecky geeft je gratis tips om het leven van je dromen te leiden!

DOWNLOAD HET GRATIS E-BOOK