Puzzelstukjes

Terwijl voor me een onafgemaakte puzzel ligt met duizend (1000!) stukjes, probeer ik me te realiseren wat er gebeurd is. En dan heb ik het niet over de feestdagen, de decennium-wisseling of de kilootjes die erbij zijn gekomen. Nee, iets veel intenser dan dat. Het leven gaf me onlangs een eye-opener die voor velen herkenbaar is.

Het begint onschuldig met wat buikkrampjes. Een beetje last. Niet echt lekker in m’n vel. That’s it. Meer niet. Toch vertrouw ik het niet en bezoek ‘eventjes’ de huisarts. Lang verhaal kort: ik ben met spoed drie dagen opgenomen geweest in het ziekenhuis met een ontsteking aan de dunne darm. Lag ik daar, aan het infuus, terwijl ik eigenlijk bij een concert van Kensington had moeten staan… Overmand door verdriet, teleurstelling en vooral onbegrip, lag ik me druk te maken over dingen die totaal geen functie meer hadden.

Zes afspraken afzeggen

Na drie dagen mocht ik weer naar huis. Eindelijk. Dan zou het goed komen, besloot ik. De feestdagen stonden voor de deur en ik had veel dingen gepland. Alleen de eerste week moest ik nog even rustig aan doen. Ik keek in mijn agenda en schrok… Ik moest maar liefst zes afspraken afzeggen. Naast de vier dagen dat ik aan het werk ben. Mijn Syrische buurmeisje die ik Nederlandse les geef, een borrelavondje met mama, puppycursus, lunchen met een vriendin, uiteten met mijn schoonzusje en een wandeling met een vriendin en onze hondjes. Allemaal moest ik ze stuk voor stuk hetzelfde melden: sorry, het kan niet doorgaan.

“Sorry”

Direct daarna besef ik me nog iets: waarom zeg ik sorry? Sorry dat ik een dunne darm ontsteking heb? Sorry dat ik me niet goed voel? Sorry dat ik mijn rust moet pakken? Er vallen puzzelstukjes op z’n plaats. Ironisch genoeg, zo vlak voor het nieuwe jaar. Ik maak niet vaak nieuwe voornemens. Tenminste, geen originele. Ik wil graag wat kilo’s kwijt, ik moet beter op mijn centjes letten en ik moet meer bewegen. Die kent iedereen. Maar dit keer kwam er een nieuw voornemen bij.

Waardevolle tijd

Ik realiseerde me door die ene week waarin ik zes afspraken moest afzeggen, dat ik wel wat zorgvuldiger met mijn eigen tijd mag omgaan. Het is mijn tijd. Tijd die ik nooit meer terug krijg. Geld krijg ik weer. En afvallen lukt me ook wel. Maar het jaar komt niet terug. Die drie dagen die ik in het ziekenhuis heb gelegen, krijg ik niet terug. Het concert dat ik miste, kan ik niet ergens inhalen. Ik kan het op z’n hoogst overdoen door bij het volgende concert aanwezig te zijn. En zo nieuwe museummomenten te maken.

Lieve mensen, onthoud goed dat dit een voornemen is waar mensen zich altijd in herkennen. Het afgelopen jaar vloog voorbij. Echt waar. Laat dit jaar dan in het teken staan van ‘eigen tijd’. Je eigen museummomenten maken, zorgen dat jij je eigen plan trekt. Voordat je onderdeel wordt van het plan van een ander. En het is echt niet erg om een keertje af te zeggen, en nee… daar hoef je geen sorry voor te zeggen. 🙂

Als je het niet erg vindt, ga ik weer even mijn voornemen volgen en mijn puzzel afmaken. Ieder klein puzzelstukje heeft een functie van het grotere geheel. Prachtig, toch?

10 manieren om je leven nu te verbeteren
photo

John Strelecky geeft je gratis tips om het leven van je dromen te leiden!

DOWNLOAD HET GRATIS E-BOOK
X
X
X