Terug naar de bron (deel 2)

Ik heb mijn mooie plekje verlaten in Marbella, en zit in het vliegtuig terug naar huis. 40 dagen op zoek naar mijn bron. Waar zijn ze gebleven… ze zijn omgevlogen.

Maar dat het nu van een leien dakje ging, kan ik niet zeggen. Mijn wens om 40 dagen teruggeworpen te worden, helemaal op mijzelf, was niet zomaar een wens. Ik ben geboren met verlatingsangst. Altijd zolang ik mij kan heugen bang geweest dat ik alleen over zou blijven. Als enigst kind bang dat mijn ouders iets zou overkomen. En toen ik ouder werd mijn partner. En overal keuzes maken in het leven die veilig waren. Dus niet ergens alleen naar toe gaan, maar kiezen voor opleidingen of cursussen waar ik samen met iemand naartoe ging. Meestal geen keuzes die van uit mijn hart kwamen, maar die een gevolg waren van andermans keuze waarin ik mee ging om maar niet alleen te hoeven zijn. Maar deze keer wilde ik toch echt op zoek naar mijzelf, naar mijn bron, zonder wie dan ook maar.

En alles wat je manifesteert, is exact dat wat je krijgt. Ik was bang, serieus bang, dat het niet ging lukken. Dat er iets zou gebeuren waar ik hulp bij nodig had en dat ik naar huis zou moeten. En als ik de deur uit ging tien keer checken of ik de sleutel wel had voordat ik de deur in het slot liet vallen. Want tja, waar moet ik naartoe? De eerste dagen zelfs vier keer de telefoon moeten opladen omdat ik met iedereen aan het FaceTimen was. Over dingen nadenken waar je normaal niet over nadenkt. En in Spanje kende ik niemand. Hoe zou dat dan… En angst is een slechte raadgever.

De eerste week werd mijn schoonmoeder met spoed naar het ziekenhuis gebracht. Ze is 92 jaar en alles vliegt door je hoofd. Afgezien dat het voor haar niet fijn was, voelde ik dat ik niet naar huis wilde en dat ik toch, ondanks mijn angst, wilde blijven. Gelukkig leek het na een paar dagen wat beter te gaan zodat de rust weer terug kwam. Maar niet voor lang.

Ik moest natuurlijk van alles.

Het was ook wel handig om de coronakilo’s in Spanje achter te laten, dus veel bewegen en gezond eten. Bijna 9 dagen lang 10.000 tot 20.000 stappen per dag op blote voeten langs de vloedlijn. Heerlijk. En toen was het klaar. Ik stond die avond gewoon op, en knak zei mijn enkel. Ik verging van de pijn. Het voelde of er iets klem zat en een verschrikkelijke kramp weerhield me om er op te staan. En nu? Pijnstillers, voet omhoog, ijs erop. Ik wist dat er aan een verstuikte enkel weinig wordt gedaan, dus rust, rust en rust.

Ik was helemaal op mijzelf teruggeworpen. Kon amper lopen, kon nergens naar toe. Gelukkig was de winkel heel dichtbij, dus dat lukte net. Autorijden was een no go. Maar ook nu wilde ik niet terug. Diep in mijn hart wilde ik zo graag. Het moest en zou toch lukken. Ik kan dit.

En dan eindelijk na 3 weken komt de totale overgave. Ik ben volledig in het nu, de dagen vliegen voorbij zonder dat ik specifiek kan benoemen wat ik gedaan heb op het vierkante postzegel-appartement met balkon. Ik geniet van het uitzicht: de zee, de prachtige zonsondergangen. ‘s Nachts laat ik de schuifpui openstaan zodat ik ook de zee kan horen. Ik slaap als een roos en elke morgen word ik wakker gemaakt door de zon die vrolijk in mijn gezicht schijnt. Ik hoef niks, ik BEN. Ik herschrijf mijn Big Five for Life en mijn Reden van Bestaan. Ik ben dankbaar, blij, gelukkig en verliefd op al wat is. En zo vind ik mijzelf terug in mijn bron.

 

10 manieren om je leven nu te verbeteren
photo

John Strelecky geeft je gratis tips om het leven van je dromen te leiden!

DOWNLOAD HET GRATIS E-BOOK