Even het gas los, zodat je kunt zien waar je je bevindt

Mijn handen leg ik op het stuur. Het zweet breekt me uit en de rijinstructrice naast me móet haast wel mijn hartslag horen.

“Gaat het?”, vraagt ze bezorgd. Ik knik en knijp mijn handen krampachtig in het stuur. De spanning in mijn nek trekt mijn schouderbladen samen.

“En nu rustig de koppeling op laten komen”, zegt ze kalm.

Mijn hoofd maakt ondertussen allemaal waanbeelden van kinderen die voor mijn auto rennen, katten die ik aanrijd of vogels die tegen mijn raam vliegen. Pas dan kom ik langzaam van de parkeerplek voor mijn huis af. Mijn linkervoet trek ik langzaam omhoog en geef meteen gas bij. Met horten en stoten rij ik weg.

Vlug zet ik hem in de tweede versnelling, geef extra gas bij en ik voel dat de auto er met mij vandoor gaat. Maar gas is alles. Te langzaam rijden kan zorgen voor ongelukken, heb ik me ooit laten vertellen toen ik zeven jaar geleden mijn rijbewijs haalde. De spieren in mijn armen zijn volledig aangespannen en ik begrijp oprecht niet wat mensen leuk vinden aan autorijden.

Het lesuurtje zit erop, we maken een nieuwe afspraak en eenmaal binnen – veilig achter de voordeur – barst ik in tranen uit. Het lukte wéér niet. Opnieuw verknalde ik een rijles. Misschien moet ik maar stoppen met opnieuw leren autorijden, want misschien is het niks voor mij. Ik begin ongecontroleerd te huilen, terwijl ik mezelf van alles verwijt. Je hebt toch je rijbewijs! Al zeven jaar! Waarom kun je dan niet gewoon rijden? Zelfs mensen die niet eens hun rijbewijs hebben, kunnen autorijden. Oké, dat is joyriden, maar die kunnen het tenminste. En jij… jij kunt het niet eens!

Ik geef mezelf de ene na de andere zweepslag en ik voel me alleen maar ellendiger. Tijd om de voet van het gas te halen – letterlijk.

Zes weken later… 

“Ga je mee?” Ik klap in mijn handen en mijn hond volgt me trouw en springt in de auto. “Kom jongen, we gaan naar het strand.”

Ik stap in de auto, doe mijn favoriete chill-muziek aan van Elvis Presley, klik mezelf vast en rij rustig weg. Ik houd mijn voet boven het gas, maar geef nog geen gas bij en blijf rustig in de tweede versnelling rijden. De woonwijk is overgoten met enthousiaste kinderen die niet altijd een auto zien aankomen. Kortom: ik zie veel meer met het voet van de gaspedaal.

De mentale zweep heb ik weggegooid. Ik gunde mezelf de tijd om mezelf beter te maken. Ik ben nog niet klaar met autorijlessen, maar de zweethanden, hartkloppingen en huilbuien heb ik de deur gewezen.

Want je kunt niet groeien als je jezelf blijft kleineren. Wees lief voor jezelf. Gun jezelf de tijd. Laat het gas even los om te kijken waar je je bevindt.

10 manieren om je leven nu te verbeteren
photo

John Strelecky geeft je gratis tips om het leven van je dromen te leiden!

DOWNLOAD HET GRATIS E-BOOK